par Massoumeh Raouf
À ta mémoire…
Dans mon cœur,
brûle une flamme
qui jamais ne s’éteindra.
Je ne pardonnerai pas,
et la vengeance de ton sang,
sache-le, ne sera jamais oubliée…
Le 23 août marque l'anniversaire de mon cher et héroïque frère, Ahmad Raouf Basharidoust.
La tradition veut que l’on honore la mémoire de ceux qui nous ont quittés à la date de leur disparition. Mais j'ignore le jour exact de son envol vers l'éternité. Les bourreaux du régime des mollahs ne nous ont jamais révélé quand ils l'ont massacré avec ses compagnons, lors du carnage de 1988, ni l'endroit où ils l'ont enterré.
Alors, chaque année, face à ce génocide qui demeure encore impuni, je choisis de célébrer le jour de sa naissance. Le jour où est né un héros.
Un symbole éternel de résistance
Ahmad fait partie de ces héroïques combattants qui, au plus profond de la nuit tyrannique du califat de Khomeiny, gardaient la foi inébranlable en l'aube de la liberté. Avec un courage hors du commun et en toute conscience, ils se sont jetés dans le feu — tels des Siavash, symbole d'innocence et de courage dans la mythologie iranienne. Ils sont devenus, dans l'histoire de l'Iran, le symbole éternel de la fidélité à leur engagement, de la foi en leur idéal et de la persévérance.
Garder son histoire vivante à travers mes livres
Pour que son sacrifice et son combat ne soient jamais effacés, j’ai retracé son parcours dans mes ouvrages :
Mon livre BD, « Un petit prince au pays des mollahs », retrace la vie de mon frère Ahmad. Une vie courte, mais d'une richesse immense ; une véritable épopée de la résistance.
« Un
livre si profondément émouvant », m’a écrit dans une lettre Jean
Ziegler, écrivain, sociologue et homme politique. Il a
ajouté :
Je lui rends également un vibrant hommage dans mon récit
« Évasion de la prison d’Iran ».
Pour moi, Ahmad est éternellement vivant. Il l'est parce que son idéal — la libération de l'Iran des chaînes du fascisme religieux — reste vibrant et invaincu. Ahmad et ces trente mille roses brisées lors du carnage de 1988 se sont multipliés par milliers dans les veines de la société iranienne.
Aujourd'hui, des milliers d'autres jeunes assoiffés de liberté poursuivent son combat avec la même bravoure et la même ténacité face aux bourreaux, avec le même élan et le même amour de la vie, et avec cette même fierté indomptable d'un révolutionnaire qui ne plie le genou devant aucune dictature.
یه شعلهست که
خاموش نمی شه...
نمی بخشم و
انتقامِت...
می دونی فراموش نمی شه...
اول شهريور1343 روز تولد برادر نازنين و قهرمانم احمد
رئوف بشري دوست است.
من تاريخ پرواز
جاودانگيش را نمي دانم. جلادان هرگز به ما نگفتند او را در قتل عام 67 به
همراه يارانش چه روزي به قتل رساندند و در كجا به خاك سپردند. و من هر سال در
سالگرد اين نسل كشي كه هنوز مجازات ناشده باقيمانده ، روز تولدش را گرامي مي دارم.
روز تولد يك قهرمان.
از قهرماناني كه در شب سياه و ظلماني
خلافت خميني به طلوع آفتاب آزادي يقين داشتند. با شجاعتي بي نظير، در اوج آگاهي،
سياوش وار به آتش زدند و در تاريخ ايران سمبل
جاودانه وفاي به پيمان و ايمان به آرمان و استقامت بر سر موضع مجاهدي شدند.
برای من، احمد همواره زنده است؛ چرا که آرمانش — رهاییِ ایران از زنجیرِ فاشیسمِ مذهبی — همچنان زنده و پویاست. احمد و ۳۰ هزار گلِ سرخِ پرپرشده در کشتارِ ۶۷، هزاران بار در رگهای جامعهٔ ایران تکثیر شدهاند. امروز هزاران جوانِ آزادیخواه و شجاع در میهنم راهِ او را ادامه میدهند؛ با همان جسارت و سرسختی در برابر جلادان، با همان شور و عشق به زندگی، و با همان غرورِ سرکشِ یک انقلابی که هرگز در برابر هیچ دیکتاتوری سر خم نمیکند.
داستان زندگي كوتاه و پر بار احمد را
مي توانيد در كتاب «مسافر ديار بي قراران» و داستان مصور «شازده كوچولو در سرزمين
ملاها» بخوانيد. هر دو كتاب به زبان فارسي روي وبلاگ بطور رايگان براي علاقمندان
گذاشته شده است.
